Yazamıyorum bu aralar uzaklarda olduğumdan değil sadece yeni heyecanlardan, koşuşturmalardan bir kafamı kaldırıp bakamıyorum bloga. Yazacak çok şey birikiyor ama sonrasında aklımdan uçup gidiyor... Bir de sıcak.
Istanbul şaştı kendini aştı, yükselttikçe yükseltiyor sıcaklığı.
Ben de arada su kaynatıyorum, motor misali...
Sokaklardayım çoğu zaman, zaten tükkan mahalle hayatının tam içinde. Her türden insan, hepsinde bambaşka bir hikaye var. Düşünüyorum da İstanbul'da kaç sokak, kaç mahalle, kaç hayat var diye?? Bilemiyorum!!
Zaman içersinde birbirimize karışmışız bambaşka kültürleri, renkleri, inançları yaşamışız, yaşıyoruz...
Bilmediğim bir kültürün içindeyim şu anda. Tükkanın kepenkleri açıldığı zaman da mahalleli
bambaşka bir kültürü yaşamaya başlıyor.
Aslında alışmış köşedeki köy kahvesi sağına soluna tasarım atölyeleri, fotoğraf stüdyoları açılmasına.
Alışmış ama anlamamış, kafası karışmış neden burada bu insanlar diye.
Moda ikonlarının ara sokaklardan karşılarına çıkmalarını yadırgamış.
Bir taraf gelişiyor, Galata'nın çehresi değişiyor diyor, diğer taraf hadi gidin ordan eski köye yeni adet getirmeyin diyor, çayını yudumluyor.
Bir tarih yatıyor oralarda. Mimari insanı büyülüyor. Teraslardan görünen manzara insanı İstanbul'a bir kez daha aşık ediyor. Binalar restro ediliyor, karşı komşuya inat dudak uçuklatan fiyatlara kiralanıyor. Bu perhiz bu ne lahana turşusu tabiri en çok Galata'ya yakışıyor.
Bir de turistler var ki herşeyden habersiz, bütün gün dolanıyorlar en tarihi sokaklarda ve gerçekten en çok İstanbul'un tadını onlar çıkartıyor, İstanbul'u onlar yaşıyor. Ben mi yabancıyım yoksa onlar mı, inanın bazen ben de karışıyorum : )
Ama herşey bir tarafa bütün bu renkler , bu sokak çok keyifli.
Yıllarca kurumsal hayatta , toplantı odalarında, en şık ofislerde çalışmış, havanın sıcaklığını sadece haberlerden öğrenmiş, hiçbir zaman sıcağı ya da soğuğu yaşamamış, tabir-i caizse bir fanusun içinde bulunmuş, hayatı sadece o toplantı odalarından ibaret sanmış biri olarak, evet şaşkınım !!
Sabah gelipte kepenkleri açtığımda sıcak suyu ısıtıp kahvemi hazırladığımda sadece güne değil hayata , hayatı yaşamaya başlıyorum.
Ve hayatın sadece varolduğumuz, bulunduğumuz mekanlardan, insanlardan ibaret olmaması gerektiğini anlıyorum.
